Wyspa kochających lemurów (1957), opowieść Arkadego Fiedlera o Madagaskarze, pokłosie jego wędrówek po wyspie, będącej przez wieki celem wielu wypraw kolonialnych. Uchodziła za prawdziwy raj na Ziemi - stąd podejmowane wielokrotnie próby jej podbicia. Fiedler przedstawia w przystępny sposób zwięzłą historię wyspy, począwszy od dziejów plemiennych po czasy panowania narzuconego przez przybyszów, m.in. Arabów, Żydów, i ostatecznie zwycięskich Malgaszów. Charakteryzuje miejscową mitologię, krwawe rytuały, rozmaite przesądy i wierzenia. Ukazuje świat, w którym los człowieka zawisł od ślepego losu, a w szczególności fadi, czyli najrozmaitszych, liczonych w setki zakazów i nakazów, regulujących życie codzienne w najdrobniejszych szczegółach. Opowiada na przykład Fiedler o pewnym zaprzyjaźnionym tubylcu, zapatrzonym we wzory europejskie, porządnie wykształconym, który nagle zrywa z nim znajomość. Okazało się, że pisarz nieświadomie naruszył fadi, przeskakując na ciałem leżącego na trawie znajomego - miało to oznaczać, że żywi wobec niego wrogie zamiary. Takich spostrzeżeń jest w tej książce wiele. Podróżnik ukazuje także rolę przybyszów z zewnątrz, którzy zmieniali cywilizacyjny obraz wyspy. Kreśli barwną sylwetkę Francuza Jeana Laborde'a, który niczym czarnoksiężnik wprowadził tkwiącą w głębokim średniowieczu wyspę na szlaki nowoczesności. Wspomina także o Polakach, którzy osiedli tutaj i odnieśli sukces. Przede wszystkim jednak pozostaje pod urokiem krajobrazów i ludzi, a także ufnych, wesołych lemurów, garnących się do każdego człowieka: Zwierzęta są jak ludzie - kończy swą opowieść pisarz - potrzeba im tylko trochę ciepła ludzkiej życzliwości...